داراى چهار جمله است . ( 4975 - 4973 ) جملهء اوّل : انّ الغاية امامكم بايد دانست كه هدف از ايجاد خلق اين است كه عبادت خدا كنند چنان كه خداوند فرموده است : وَما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ « 1 » ومقصود از عبادت اين است كه انسان به حضرت حق متّصل شود وبا بالهاى كمال در باغهاى بهشت با فرشتگان مقرّب پرواز كند . اين همان هدف مطلوب ومقصود انسان است كه وظيفة دارد حقيقتاً به آن توجّه كند اگر سعى كافى ووافى داشته باشد بدان دست مىيابد ودر بهشت نعيم رستگار مىشود واگر در طلب آن كوتاهى كند به راههاى انحرافى مىافتد وبدان نمىرسد ، به يقين مىدانى كه درهاى جهنّم از دو سوى پل صراط باز است وانسانهاى منحرف در آن سقوط مىكنند واين پايان كار آنهاست كه با ديگران به جهنم وارد مىشوند . با توضيح فوق روشن شد كه مقصود هر انسان پيش روى اوست كه به سوى آن حركت مىكند وبازگشت انسانها به آن جاست . ( 4980 - 4976 ) جملهء دوّم : وانّ ورائكم السّاعة تحدوكم . مقصود از ساعت در اين عبارت قيامت صغراست كه منظور از آن حتمي بودن مرگ است . دليل اين كه قيامت صغرا در پشت سر قرار دارد آن است كه انسان طبعاً از مرگ نفرت دارد واز آن فرارى است وبه حسب عرف وعادت چيزى كه انسان از آن فرار مىكند در پشت سر قرار مىگيرد وچون مرگ از وجود انسان تأخّر دارد وسرانجام انسان را در مىيابد پشت سر بودن مرگ وپيوستن آن به انسان تأخّر عقلي است ولى تشبيه شده است به چيزى كه

--> ( 1 ) سورهء ذاريات ( 51 ) : آيهء ( 56 ) : وما جنّ وانس را نيافريديم مگر براي عبادت .